ქალაქები წყლის ზედაპირზე - როგორ ემზადება არქიტექტურა კლიმატის გლობალური ცვლილებისთვის?

გლობალური დათბობა და ზღვის დონის მატება აღარ არის მხოლოდ სამეცნიერო ფანტასტიკა - ეს არის რეალობა, რომელსაც მსოფლიოს სანაპირო ქალაქები ყოველდღიურად უპირისპირდებიან. არქიტექტურული აზროვნება დღეს მიწის ზედაპირიდან წყლისკენ ინაცვლებს. "ამფიბიური“ არქიტექტურა და მცურავი ქალაქები იქცა არა მხოლოდ ექსპერიმენტად, არამედ გადარჩენის სტრატეგიად.

ტექნოლოგიური საფუძველი 

მცურავი არქიტექტურა არ ნიშნავს უბრალო ტივტივა პლატფორმებს. ეს არის ინჟინერიის სრულიად ახალი დონე. თანამედროვე მცურავი კონსტრუქციები ეფუძნება "ბუიანსის“ (Buoyancy) პრინციპებს, სადაც შენობის საძირკველი წარმოადგენს ღრუ, ჰერმეტულ ბეტონის ან კომპოზიტური მასალების პლატფორმას.

მთავარი ინოვაცია არის "დინამიური მორგება“: შენობები აღჭურვილია სპეციალური ჰიდრავლიკური გიდებით, რომლებიც საშუალებას აძლევს მათ, ზღვის დონის ცვლილებისას (ქარიშხლის ან მოქცევის დროს) ვერტიკალურად იმოძრაონ დამცავი სვეტების გასწვრივ, ხოლო სტაბილიზატორები შენობას დრეკადობას უნარჩუნებენ ტალღების ზემოქმედებისას.

Oceanix Busan (სამხრეთ კორეა) - ეს არის გაეროს "ჰაბიტატის“ მხარდაჭერით შექმნილი პირველი პროტოტიპი მცურავი ქალაქის. ბუსანის სანაპიროსთან დაგეგმილი ეს კვარტალი შედგება ექვსკუთხა მოდულებისგან, რომლებიც ერთმანეთს უერთდება და ქმნის თვითკმარ ეკოსისტემას. ქალაქი სრულად არის დამოკიდებული განახლებად ენერგიაზე, წყლის რეცირკულაციასა და ადგილობრივ ვერტიკალურ ფერმებზე.

Schoonschip (ამსტერდამი, ნიდერლანდები) - ამსტერდამის არხებში განლაგებული ეს დასახლება 46 მცურავი სახლისგან შედგება. შენობები დაკავშირებულია "ჭკვიან მიკროქსელთან“, სადაც მზის პანელებით გამომუშავებული ენერგია მეზობელ სახლებს შორის ნაწილდება. ეს არის მოდელი იმისა, თუ როგორ შეიძლება არსებული წყლის ინფრასტრუქტურის ადაპტირება თანამედროვე საცხოვრებელ საჭიროებებთან.

The Floating Piers (მალდივის კუნძულები) - მალდივები მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დაუცველი ადგილია წყლის დონის მატების გამო. აქ მიმდინარეობს მცურავი კუნძულების მასშტაბური განვითარება, სადაც ხელოვნური რიფებისა და მცურავი საძირკვლების საშუალებით იქმნება უსაფრთხო საცხოვრებელი გარემო, რომელიც გარემოზე მინიმალურ ზეგავლენას ახდენს.

რატომ არის ეს მომავალი?

მცურავი ქალაქები გვთავაზობს ორ მთავარ უპირატესობას:

• მდგრადობა - მცურავ შენობებს არ სჭირდებათ ბუნებრივი ლანდშაფტის განადგურება (მაგალითად, ტყეების გაჩეხვა ან ჭაობების ამოშრობა).
• ადაპტაციურობა - მაშინ, როდესაც სანაპირო ზოლები იცვლება, მცურავი სტრუქტურები უბრალოდ „მიყვებიან“ წყლის დონეს, რაც მათ მიწისძვრისა და ცუნამის მიმართაც უფრო მედეგს ხდის, ვიდრე ფიქსირებულ შენობებს.

მსოფლიო არქიტექტურა აღარ ცდილობს წყლის შეკავებას დამბებით, არამედ სწავლობს მასთან ერთად ცხოვრებას. მცურავი არქიტექტურა არის პასუხი კლიმატის გამოწვევებზე, რომელიც ტექნოლოგიურ სრულყოფილებას ესთეტიკასთან აერთიანებს.